gözlerin bana kederli bir istanbul akşamını anımsatıyor
benim ise gözlerim üşüyor ama bu sefer soğuktan değil.
gözlerimin penceresini kapatıyorum hiç bir yararı olmasa da
uykuyla savaş verirken bir anda rüyalarda buluyorum kendimi
ama zamanla hepsi geçecek
zaman zaman yine zaman
delirdiğin anlar olacak...normal
sen uyandığında son bulacak hepsi
yeni uyanmış gülümserken belkide
teşekkür etme bana
ben rica ettim çoktan
This entry was posted
on Perşembe, Nisan 09, 2009
and is filed under
Şiir
.
You can leave a response
and follow any responses to this entry through the
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
.
0 yorum