bıraktığın izler tam karşımda dururken,
sana benden
üç kelime
altı hece
"ver elini
gitme!"

bir sümüklü böceğin ,
duvara yapışıp kalmayı özlemesi gibi özledim seni!
ve de balık kılçığı gibi gülümseyişini ahh,
beni benden alıp , kuzey kutbuna geri bırakıyor...

ben artık eski ben değilim.
nevresim takımı bakarken buldum kendimi,
içinde plastik doğrama geçen cümleler kurdum.
nasıl yemek pişireceğimin derdine düştüm.
pilav iyidir dedim;
önce pilavı öğrenmek lazım.
bilmezdim mercimeğin kilosunun dört doksan,
taze fasülyeninse altı lira olduğunu
eve çıkmadan önce.

daha linens'e girerken sezdim
bir pislik olduğunu;
lakin ben artık eski ben değilim,
sesimi çıkarmadım.
bir teyze gibi yaşayacaktım gerekirse,
aşçı, sinsi, romatizmalı.

gözünle gördüklerine inanmıyorsun da
parcalı bulutlu hafızana mı inaniyorsun?
geçmişi ait olduğu yerde bıraksaydın da
açacağımız yeni defterin sayfalarını koklasaydık
arı mayalı silgiler gibi, yeniden çocuk olsaydık