sonuna kadar açık penceremden içeri
yağmurdan kaçan tüm sivrisinekler girmişti
ama onlar ne bilirdi ki
yağmurdan kaçan doluya tutulur
deyimini
adeta doğrularcasına
likit sinek ilacını fişe taktığımı
sinekler:
artık national geographic te her ne kadar süper yön duyuları olduğu yönünde sık sık tasvir edilseler de
pencereden dışarı yollarını bulamayıp pıtır pıtır ölmekteydiler
ama içlerinden biri vardı
o kadar uzağa gitti
o kadar uzağa gitti ki,
bir daha geri dönemedi
bir de sen dönmedin
ve bir de sen gelmedin
gelmediğin her sene
bir yaş daha yaşlanıyorum..

çarşıda annesini kaybetmiş çocuk gibi
burkuldu yüreğim,
sigaradan,
son bir nefes daha alıp almama
kararsızlıgı gibi
son dakikaya bırakmıştım
yaşamayı

yavas yavas intihar
acelem yok
seninle gecen her dakika
2 gunden hesaplayinca
pek fazla kalmiyor geriye
daha fazla bakmak istiyorum gozlerine
ne kadar erken o kadar iyi
seninle gecen her an
nerden baksam
sen
neresinden bakarsan
sen!

fazla güzel olman gerekmez
kendini bana bırak
beni kendine.
bekliyorum...
belki bir adım kadar yakın
belki bir ömür uzakta

Kuşlar yem ararken,
birden,karın altında kaldılar;
sözcükler de öyle.
Biraz güneş,
aynası bir meleğin,
sonra inen sis,
ağaçlar ve

ilk kelimelerimi hatırlayamayacağım belki
ya da işittiğim ninnileri
ama ilk adımlarım
ilk sevgilim
ilk hayal kırıklığım
ilk kızgınlığım
hepsi mıh gibi aklımda
binlerce umut açacaktım oysa ben
şöyle uzun ve çileli
bir kaybediş olmalı benim ki
ve bu öyle uzun
öyle uzun ve lanet olası bir gece ki
bir cenaze gibi nemrut
bir ölüm gibi sessiz,
ve kasvetli;
ertesindeki çığlık gibi
işte artık ne varsa bir hüsrana dair
(ve) artık ne gülüşüm,
ne sükûnetim,
ne de bir deliden çalınmış gibi;
abartılı kinim,
hiçbiri artık hiçbir sessizliğimi
ne bozabilir hiçbir yerde ve zamanda
ne öldürebilir
diriltebilir ne de...