izmaritleri yan komşunun bahçesine attım yine
sabaha açamaz gülleri kurumuş toprağın
kendi kendine de ölürdü nasılsa
diyerek vicdanımı rahatlatırken ben
bir nedenim daha olsaydı;
derken izmaritler söndü üzerinde taşların
aynı şemsiyede ıslanırcasına
oysa son bir sorum vardı sana
kendimi sana eklemek istemiştim sadece...
masaüstümdeki klasörler gibi dağınığım
gel beni topla demiyorum ama
zaten gelmezsin biliyorum
pi'yi dört alırsak düzeltiriz belki
aramızdaki eğikliği